Rafael Nadal jest naturalnie praworęczny. Pisze, myje zęby i gra w golfa prawą ręką. Jednak w tenisa grał lewą ręką, która okazała się jego „orężem”, mimo że nie była dominującą. O tym, dlaczego tak się stało i jaka była w tym wszystkim rola wujka Toniego, opowiada ustami bliskich Hiszpana i ekspertów Christopher Clarey w książce „Wojownik. Rafael Nadal i jego królestwo”, która dziś ma swoją premierę.
Zamów książkę „Wojownik. Rafael Nadal i jego królestwo” w tradycyjnym wydaniu lub z barwionymi brzegami kartek na LaBotiga.pl: https://bit.ly/tenis-krolowe-nadal
Fragment książki:
Rafael Nadal próbował podpisać się lewą ręką i nie wyglądało to zbyt elegancko. Próbował myć zęby lewą ręką i nie szło mu zbyt sprawnie. Próbował grać w rzutki lewą ręką i lotka nawet nie zbliżała się do tarczy… Jego wysiłki zostały utrwalone dla potomności w filmie, który w Hiszpanii wszedł na ekrany za sprawą Nike w 2008 roku, w sezonie jednych z jego największych tenisowych triumfów. Stanowił zabawną ilustrację pewnego paradoksu: Nadal kroczył do tytułu najlepszego tenisisty na planecie, polegając na niedominującej ręce.
– W zasadzie we wszystkim innym jestem praworęczny – wyjaśnił w jednym z pierwszych wywiadów, a na dowód podrzucił i złapał piłeczkę prawą ręką.
Skłonność do używania prawej ręki obejmuje także golfa, jego wieloletnią pasję. Nie dotyczy natomiast piłki nożnej, o czym mógł przekonać się każdy, kto oglądał, jak Nadal grał w spontanicznym meczu na trawniku kompleksu w Indian Wells albo w halowej imprezie charytatywnej, zorganizowanej w Hiszpanii w 2008 roku, kiedy to strzelił kilka goli Ikerowi Casillasowi, długoletniemu bramkarzowi reprezentacji Hiszpanii.
Nadal ma bardzo zwinną, atomową lewą nogę, choć i słabszą prawą potrafi narobić rywalom kłopotów. To właśnie jego umiejętności piłkarskie zwróciły pewnego dnia uwagę wujka Toniego, gdy zastanawiali się, co zrobić z jego grą w tenisa.
Bo mieli problem.
Po pierwszych wymianach z wujkiem w wieku trzech lat mały Rafael wyrobił sobie dwuręczny bekhend i, co dość częste u dzieci w tym wieku, dwuręczny forhend.
– Na początku miał za mało siły, żeby grać jedną ręką – powiedział mi Toni.
Niewielu zawodowców w tourze uderzało dwuręcznie z obu stron, ale ta nieliczna grupka posiadała kilku znakomitych członków: Pancho Segura, Frew McMillan, Gene Mayer, Monica Seles, Byron Black, Marion Bartoli, Shuai Peng, Suwei Hsieh i jeszcze Francuz o aksamitnym głosie, Fabrice Santoro, ze względu na swoją zręczność słusznie nazywany „Magikiem”.
(…)
Kiedy Rafa miał dziesięć lat, Toni, zasięgnąwszy rady Jofre Porty, namówił chłopaka, żeby dopasował się do ogółu i przeszedł na jednoręczny forhend.
Rafael miał sam wybrać, którą ręką będzie grał, ale wziąwszy pod uwagę jego piłkarskie skłonności i poczucie, że najwięcej siły w dwuręcznych zagraniach miał, gdy uderzał z lewej strony, Toni doszedł do wniosku, że lepszym wyborem będzie lewa.
– Po prostu wydawało się, że to jego bardziej naturalna strona – powiedział mi. – I ta strona musiała być forhendowa.
Przejście na leworęczny forhend odbywało się stopniowo, począwszy od krótkich treningów na skromnych kortach ziemnych w Manacor. Ta decyzja odmieni nie tylko grę Rafaela, ale także grę w tenisa w ogóle.
Ten forhend go zdefiniował. Stał się fundamentem jego dominacji na mączce i sukcesów na pozostałych nawierzchniach. Patrice Hagelauer, budzący szacunek francuski trener, który pomógł wygrać Yannickowi Noahowi Roland Garros w 1983 roku, uważa, że forhend Nadala to bardziej cios niż uderzenie. Mnie przypomina strzelenie batem.
Zapytajcie Rafę, które uderzenie sprawia mu największą przyjemność, a nie zawaha się ani na moment.
– Forhend, bez wątpienia – mówi. – Kiedy gram dobrze, to czysta przyjemność. Czuję, że go kontroluję. Mogę nim robić, co chcę.
Darren Cahill nazywa jego forhend „jednym z najbardziej niesamowitych uderzeń, jakie widział”.
– Chodzi o fizykę – wyjaśnia. – Rotację, jaką nim osiąga, o szybkość ręki, a fakt, że tak naprawdę jest praworęczny, ale potrafi generować taką szybkość lewą ręką, jest zjawiskowy. Czyste piękno.
Przejście na leworęczny forhend zajęło jednak trochę czasu.
– Pierwszy turniej, w którym wystąpił jako leworęczny, był dość trudny. Ale musiał postawić ten krok – wspominał Toni.
Opowieść o początkach zmieniała się z biegiem lat. Kiedyś Toni mówił, że postanowił, że Rafael będzie grał lewą ręką, bo rozumiał, z jakimi wiąże się to atutami. Mańkuci pojawiają się w zawodowym tenisie względnie rzadko, stanowią jakieś 15 procent pierwszej setki i szerszej grupy graczy. Ogólnie w społeczeństwie jest ich jeszcze mniej, około 11 procent.
O książce:
Christopher Clarey to jeden z najwybitniejszych autorów piszących o tenisie. Po znakomitej biografii Rogera Federera pt. Maestro stworzył intymną, oryginalną opowieść o kolejnym wielkim herosie kortów. Tym razem skupia uwagę na Rafaelu Nadalu, jednym z najbardziej nieustępliwych zawodników w historii sportu. The Warrior to pierwsza tak obszerna pozycja, która przedstawia całą karierę niezłomnego Hiszpana, analizuje jego filozofię gry i opowiada o wszystkich oszałamiających osiągnięciach mistrza tenisowej mączki i zdobywcy 14 tytułów French Open.
Nadal został jednym z największych graczy wszech czasów: wygrał dwa razy na trawie Wimbledonu i zdobył sześć tytułów Wielkiego Szlema na twardych kortach. Ale to mączka była dla Nadala tym, czym woda dla Michaela Phelpsa. To na niej pokazywał pełnię swych możliwości i niszczył rywali potężnym forhendem i nastawieniem godnym gladiatora.
Clarey, który śledził poczynania Nadala, od kiedy ten skończył 17 lat, czerpie informacje z rozmów z Hiszpanem, jego zespołem i rywalami, takimi jak Federer i Novak Djoković. Ale nie jest to tylko książka o tenisie. To przede wszystkim rzecz o prawdziwym sportowcu i prawdziwym człowieku, z wszystkimi jego zaletami i wadami.
Książka jest dostępna na: https://bit.ly/tenis-krolowe-nadal
Książkę polecają:
Czekałem na taką książkę, bo chciałem zrozumieć, jak to się stało, że w świecie bogactwa i blichtru, sławny i podziwiany Rafael Nadal nie stał się tenisowym arystokratą jak Roger Federer, lecz pozostał królem z ludu.
Mirosław Żukowski, „Rzeczpospolita”
Christopher Clarey szczegółowo analizuje karierę Rafaela Nadala, nie cenzurując przy tym historii. To książka o sportowcu unikalnym, jedynym w swoim rodzaju.
Hubert Zdankiewicz, „Fakt”
Cieszę się, że powstała ta książka. Dzięki niej można zrozumieć, na czym polegał fenomen Hiszpana w Paryżu i dlaczego tamtejszy turniej jest tak wyjątkowy.
Dominik Senkowski, Sport.pl / autor książki Królowe polskiego tenisa
Ta książka, to dużo więcej niż efektowny ślizg na mączce. To pięciosetowa uczta, w której na końcu można krzyknąć niczym Nadal: Vamos!
Maciej Piasecki, dziennikarz sportowy „Wprost”
